از دل و ديده ، گرامی تر هم
آيا هست ؟
- دست ،
آری ، ز دل و ديده گرامی تر :
دست !
زين همه گوهر پيدا و نهان در تن و جان ،
بی گمان دست گرانقدرتر است .
هر چه حاصل كنی از دنيا ،
دستاورد است !
هر چه اسباب جهان باشد ، در روی زمين ،
دست دارد همه را زير نگين !
سلطنت را كه شنيده ست چنين ؟!
شرف دست همين بس كه نوشتن با اوست !
خوشترين مايه دلبستگي من با اوست .
در فروبسته ترين دشواری ،
در گرانبارترين نوميدی ،
بارها بر سرخود ، بانگ زدم :
- هيچت ار نيست مخور خون جگر ،
دست كه هست !
بيستون را ياد آر ،
دست هايت را بسپار به كار ،
كوه را چون پَر كاه از سر راهت بردار !
وه چه نيروی شگفت انگيزي است ،
دست هايی كه به هم پيوسته است !
به يقين ، هر كه به هر جای ، در آيد از پاي
دست هايش بسته است !
دست در دست كسی ،
يعنی : پيوند دو جان !
دست در دست كسی
يعنی : پيمان دو عشق !
دست در دست كسی داری اگر ،
دانی ، دست ،
چه سخن ها كه بيان می كند از دوست به دوست ؛
لحظه ای چند كه از دست طبيب ،
گرمی مهر به پيشانی بيمار رسد ؛
نوشداروی شفا بخش تر از داروی اوست !
چون به رقص آيی و سرمست برافشاني دست ،
پرچم شادی و شوق است كه افراشته ای !
لشكر غم خورد از پرچم دست تو شكست !
دست ، گنجينه مهر و هنر است :
خواه بر پرده ساز ،
خواه در گردن دوست ،
خواه بر چهره نقش ،
خواه بر دنده چرخ ،
خواه بر دسته داس ،
خواه در ياري نابينايی ،
خواه در ساختن فردايی !
آنچه آتش به دلم مي زند ، اينك ، هر دم
سرنوشت بشرست ،
داده با تلخی غم های دگر دست به هم !
بار اين درد و دريغ است كه ما
تيرهامان به هدف نيك رسيده است ، ولی
دست هامان ، نرسيده است به هم !
نه راحت ز آشیان دیدم نه در پرواز آسایش
همین آرام در کنج قفس باشد اگر باشد
پ.ن: 
پائیز می آید
در این تلاطم درد و سکوت و عشق
پائیز می آید
خوش می شود دلم به تماشای رنگ زرد
پائیز می آید
در من
در گوشه دلم
پائیز می آید ...
باران به راه و نگاهم به انتظار
پائیز می ...
پ.ن.۱:همه می گن پائیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــز ... من میگم عشق بازی خدا با رنگها
پ.ن.۲:جویند همه هلال و من ابرویت/ گیرند همه روزه و من گیسویت/ از جمله دوازده ماه تمام/ یک ماه مبارک است و آن هم رویت
پ.ن.۳:ما آمدیم تا با زندگی کردن قیمت پیدا کنیم ... نه آنکه به هر قیمتی زندگی کنیم!
دیگر بر روی زمین آرام نمی گیرم
نردبانی می خواهم که به اوجم برساند
می خواهم در گریز خویش تو را نیز از پی خود بکشانم
سبک باش! سبکبار شو!
مگذار سنگینی سبک ترین خاطره گذشته ، تو را به بند کشد ...
به ابتدای خود برگرد ...
ای جاده ها ! ای جاده های فرو بسته!
رهایتان می کنم .
نشسته بود پسر روی جعبه اش با واکس
غریب بود کسی را نداشت الا واکس
نشسته بود و سکوت از نگاه او می ریخت
و گاه بغض صدا می شکست ، " آقا واکس "
درست اول پاییز هفت سالش بود
و روی جعبه مشقش نوشت " بابا واکس"
برای خنده لگد زد به زیر قوطی و بعد
صدای خنده مرد و زنی که " ها ، ها ، واکس"
چقدر روی زمین خنده دار می چرخد
چه داستان عجیبی ، بله در اینجا واکس
پرید توی خیابان ، پسر به دنبالش
صدای شیهه ی ماشین رسید ، اما واکس -
یواش قل زد و رد شد کنار جدول ماند
و خون سرخ و سیاهی کشیده شد تا واکس
.
غروب بود و دنیا هنوز می چرخید
و کفشهای همه خورده بود آیا واکس
کسی میان خیابان سه بار مادر گفت
و هیچ چیز تکان نخورد حتی واکس
صدای باد ، خیابان و جعبه ای کهنه
نشسته بود ولی روی جعبه تنها واکس ...
" میر رکنی"
دیوارهای تنهایی اتاقم ، شبهای خیس بارانی و حتی خیابانهای شلوغ و خسته همه می دانند که این ثانیه ها دست در دست غم به جنگ من آمده اند
من اما هنوز ایستاده ام ...
از چه دلتنگ شوم!
به خدا من در این قبر شلوغ از های و هوی بی خیالان زنده ترم!
من در این زیرزمین تاریک دل هنوز برای شور چشمانم ، آواز می خوانم
درختان سرزمین دور را دیگر نمی خواهم ...
چشمهای مهربانان را هم سالهاست که پیچیده ام لای کتاب دل
من هنوز در اعماق این دریای اشک نفس می کشم
اشکهای من غرور شکسته ام نیستند!
من با اشکهایم بر فراز کوه مغرور صبر هم رفته ام ...
.
چندی است نغمه هایم همه بوی باران می دهند
نفسم گاهی بوی نماز می دهد ، بوی چشمان لرزان مهربانان
گاهی سالهای دور اعجازم را می شکنند
گاهی از ته دل آه می کشم ...
در این هیاهوی تکراری جای کسی خالی نیست!
من اما این حبس بی پایان دل را چه کنم ؟
پ . ن : »»»» ... 
...««««
قاصدک ، غم دارم
غم آوارگی و در بدری
غم تنهایی و خونین جگری
قاصدک وای به من
همه از خویش مرا می رانند
همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند
قاصدک غم دارم
غم به اندازه سنگینی عالم دارم ...
شگفتا!
خنده و گریه ام جایشان را با هم عوض کرده اند
دیرگاهی است موجودی لبخندم ته کشیده
گویی غم ، خودش را به ضربان قلبم تقسیم کرده
...
سفری در پیش دارم .
من از کبوتریم دست می کشم!
سکوت بال مرا هیچکس نمی شکند ...
پرواز هم به بال و پرم پشت کرده
برای بال زدن اعتماد من گم شد!
خالی ِ خالی ِ خالی هایم
به پوست باد شده از شادی
در خالی ِ خالی ها
می مانم
سیاه می شوم
وقتی که شب
می آید
سپید می شوم
وقتی که روز می تابد
از خواب و خالی ِ خالی ها می آیم
رسوب می کنم در خود
سنگم
رها می شوم از خود
بادم
خوابم، بادم، سنگم، ابرم
عشقم، عشقم، عشقم
شادم، شادم، شادم
خالی ِ خالی ِ خالی هایم!
پ . ن . 1: به خاطر قولی که بهت دادم ...* قاصدکم!*
پ . ن . 2: حتی بلند ترین شب سال هم خورشید را ملاقات خواهد کرد و این یعنی بوسه ی گرم خداوند بر صورت زندگی ،
وقتی همه چیز یخ می زند!
می شد جوانه کرد
از دستهای خاک
اگر باد سر به زیر
پائیز را به پای وقت باران نمی گذاشت
می شد صبور ماند تا انتهای شب
اگر بغض آسمان
از غربت همیشگی ما نمی شکست
می شد تمام پنجره ها را گشود
بی تاب و بی ملال از ابتدای روز
تصویر انتهای زمین را نظاره کرد
می شد عروج کرد
از چشم آفتاب
اگر دستهای ما
بر آن اصالت خالص قنوت داشت
می شد بهار بود
در فصل سرد سال
اگر آسمان ما دست از اجابت نم باران نمی کشید
می شد جوانه کرد ...
می شد بهار بود ...
می شد عروج کرد ...
تنها اگر که ...
تنها اگر
دو چشم تو
بیدار می شدند
پائیزمان چه دست کمی از بهار داشت؟!
پ . ن :»»» دلم ... این روزها ... ترجمه ی آشوب ها و فاصله هاست...!«««
خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن
زغمهای دگر غیر از غم عشقت رها کن
تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری
شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن...
"قیصر امین پور"
پ . ن . ۱: و او هم پرواز کرد ... گویی زمین تاب دلهایی چنین عاشق را ندارد ... روحش شاد.
پ .ن .۲:
سراپا اگر زرد و پژمرده ایم / ولى دل به پائیز نسپرده ایم / چو گلدان خالى لب پنجره / پر از خاطرات ترک خورده ایم... " قیصر امین پور"
خداوند گفت:"دیگر پیامبری نخواهم فرستاد، از آنگونه که شما انتظار دارید؛ اما جهان هرگز بی پیامبر نخواهد
ماند."
و آن گاه پرنده ای را به رسالت مبعوث کرد. پرنده آواز خواند که در هر نغمه اش خدا بود. عده ای به او گرویدند و ایمان آوردند.
و خدا گفت: " اگر بدانید، حتی با آواز پرنده ای می توان رستگار شد."
خداوند رسولی از آسمان فرستاد . باران ، نام او بود. همین که باران، باریدن گرفت ، آنان که اشک را می شناختند ، رسالت او را دریافتند ، پس بی درنگ توبه کردند و روحشان را زیر بارش بی دریغ خدا شستند.
خدا گفت: " اگر بدانید با رسول باران هم می توان به پاکی رسید."
خداوند پیغامبر باد را فرستاد ، تا روزی بیم دهد و روزی بشارت، پس باد روزی توفان شد و روزی نسیم و آنان پیام او را فهمیدند ، روزی در خوف و روزی در رجا زیستند.
خدا گفت: " آن که خبر باد را می فهمد، قلبش در بیم و امید می لرزد و قلب مومن این چنین است."
خدا گلی را از خاک برانگیخت، تا معاد را معنا کند.
و گل چنان از رستخیز گفت که از آن پس هر مومنی که گلی را دید ، رستاخیز را به یاد آورد.
خدا گفت: " اگر بفهمید ، تنها با گلی قیامت خواهد شد."
خداوند یکی از هزار نامش را به دریا گفت. دریا بی درنگ قیام کرد و سپس چنان به سجده افتاد که هیچ از هزار موج او باقی نماند و مردم تماشا می کردند، عده ای پیام دریا را دانستند، پس قیام کردند و چنان به سجده افتادند که هیچ از آنها باقی نماند.
خدا گفت: " آن که به پیغمبرآبها اقتدا کند، به بهشت خواهد رفت."
و به یاد دارم که فرشته ای به من گفت: " جهان آکنده از فرستاده و پیغمبر و مرسل است ، اما همیشه کافری هست تا باران را انکار کند و با گل بجنگد، تا پرنده را دروغگو بخواند و باد را مجنون و دریا را ساحر. اما هم امروز ایمان بیاور که پیغامبر آب و رسول باران و فرستاده باد برای ایمان آوردن تو کافی است..."
" عرفان نظر آهاری"
پ . ن.1 : خدایا دلم می خواست یه جایی باشی، حتی اگه شده یه جای دور . اون وقت حتما می یومدم پیشت. حتی اگه پیش تو اومدن خیلی سخت بود. همه اش دنبالت می گردم.
می گن تو همه جا هستی؛ اما من پیدات نمی کنم. مگه تو نگفتی" من از رگ گردن به شما نزدیکترم"!!
همه اش به این آیه فکر می کنم. مثل یه راز می مونه. یه راز مبهم که من نمی تونم اون رو بفهمم.
اخه رگ گردن نزدیک ما نیست. درون ماست. قسمتی از ماست.
به این آیه فکر می کنم و دلم هُری می ریزه!
انگار یه چیزی توی رگهام راه می افته. یه چیز دوست داشتنی و قشنگ.
خدایا این چیزی که توی رگهای من می گرده ، تویی؟
پ . ن . 3: پاییـــــــــــــز رو خیلی دوست دارم...!!
انتظار کهنه ی لحظه ها بوی نم گرفته
نمی دانم اشک های من بودند یا باران پشت شیشه!!!
سردمه
دستانم سرد شده اند
حتی نگاهم ... !!
خدای من! امشب دلتنگی را دلتنگم و انتظار را ... بیهوده به بدرقه آمده ام
اما صدایم ... اما نگاهم ... دلم!!!
دلم همیشه ی ابری است
آسمان نگاهم زخمی است
"هوای حوصله هم ابری است"
و صدایم در انتظار تلخ سکوتی دوباره است
و جاده ها که فرو می خورند گام هایم را
*
امشب تنهایی تنهاتر از شب های دیروز است
تنهایی؟!
من و فانوس ماه و سکوت شب و صدای ساز و ...
اندوهی مهربان در دلم!!!
...
تو می دانی ای ماه ای روح شب ها
نگاه صبورم ، به خوشبختی روحم ایمان ندارد!!!
آه ای سکوت کور نگاهم کن
در من امید دیدن فردا نیست!